Centurion gerelateerde (snel)wandeltitels.

Op de site van Centurion vereniging vind u dit en nog veel meer klik hier
 

Nederland en de rest van de wereld zijn inmiddels een hele serie wandeltitels rijk. Vanzelfsprekend zeggen ons de diverse Centuriontitels 't meeste, maar ook andere titels zijn het vermelden waard. Indien mogelijk, zullen we hier een overzicht van houders van iedere titel weergeven. Als er gesproken wordt van een prestatie-element, dan wordt hier geen waarde-oordeel mee geveld. Echter, een prestatietocht is een wandeling (eventueel met snelwandeljurering) over een nauwkeurig uitgemeten parcours met tijdswaarneming, waarbij binnen een vastgestelde tijd een bepaalde afstand dient te worden afgelegd.

Centurion

Over de bekendste Centuriontitel is op de pagina 'Centurions' meer informatie te vinden. De titel wordt toegekend door de Brotherhood of Centurions (in samenwerking met de C.V.N.), gezeteld in Engeland of, om het wat ruimer te definiëren, het Verenigd Koninkrijk en omliggende eilanden (zoals het Isle of Man). De Brotherhood Of Centurions bestaat reeds sinds 1911. U vindt hieronder de lijst van Centurions zoals die in 2008 is vastgesteld door de C.V.N.

lijst van Centurions uit Nederland en België
 

Continental Centurion

In navolging van de Britten is in 1973 in Nederland de titel Continental Centurion ingesteld. Continental Centurion 1 is Jan Vos, die vandaag de dag nog altijd een actieve lange afstandswandelaar is. De regels voor deze titel zijn hetzelfde als bij de Brotherhood Of Centurions: je dient 160,934 km correct wandelend af te leggen binnen 24 uur tijdens een daarvoor aangewezen wedstrijd. Ook deze titel is voorzien van een volgnummer en behoudt men voor altijd. Er zijn inmiddels al meer dan 378 Continental Centurions op de wereld (er zijn vanzelfsprekend ook Duitse, Britse, Belgische, Deense en andere Continental Centurions).

Lijst van alle Continental Centurions

In de praktijk worden er in Nederland slechts op twee locaties 100 mijlswedstrijden (altijd eind mei, begin juni) gehouden waarbij deelnemers voor de Continental Centuriontitel in aanmerking komen. In de even jaren organiseert de R.W.V. haar Wandelweekend in het Beatrixpark in Schiedam en in oneven jaren organiseren de O.L.A.T. hun Wandelevenement rond het meer de IJzeren Man net buiten Weert. Deze evenementen bestaan uit een 50 kilometer wedstrijd, een 80 kilometer- (50 mijl), een 100 kilometer- en een 100 mijl/24 uurswedstrijd. Hierbij worden dus (indien van toepassing in dat jaar) de Continental Centurion-, Honderdman- en Kennedyvriendtitels behaald. Het beheer van de titel is in handen van de R.W.V. en de O.L.A.T.

Australian Centurion

De grootste groep Centurions buiten Europa concentreert zich in Australië. Hier wordt jaarlijks een wedstrijd georganiseerd (meestal een baanwedstrijd), waarbij een regelmatige aanvoer van nieuwe Australian Centurions verzekerd is. Wereldrecordhouder 24 uur hardlopen Yiannis Kouros behoort tot de houders van deze titel. De drijvende kracht achter de Australian Centurion Club is de secretaris, Tim Erickson.

In 1971 zijn de Australische Centurions opgericht door 4 personen uit Victoria: Tom Daintry (een Australische snelwandelaar), Brian Parkinson (een Australische snelwandelofficial), Fred Redman (Centurion en voormalig Brits onderdaan) en Len Matthews (Centurion en voormalig Brits onderdaan). Deze mensen brachten wat geld bijeen om medailles en diploma's te laten maken en gingen een jaarlijkse 100 mijl/24 uur promoten. Het aantal Australische Centurions steeg gestaag tot 20 in 1980. Op dat moment viel de vereniging uiteen, tot men in 1994 wederom bijeen kwam en de Australische Centurions weer actief werden.
Sindsdien hebben de Australische Centurions zich aangesloten bij de Australische Federatie van Snelwandelclubs, heeft men een nieuw stempel laten slaan om Centurionspelden te kunnen maken, heeft men de jaarlijkse Centurionwedstrijden ondersteund en heeft men regelmatig een nieuwsbrief aan alle Australische Centurions gestuurd.

De vereniging bestaat uit Australische Centurions die automatisch hun leven lang lid blijven. De vereniging heeft tot doel de prestaties van de Australische Centurions te eren. Het is geen club die deelneemt aan competities en organiseert niet haar eigen evenementen. Ook vraagt men geen contributie of subsidie aan leden of externe instanties: men draait geheel op donaties die men af en toe, indien dat nodig is, van diverse Australische Centurions krijgt. De enige bijeenkomst is de Jaarvergadering die men gelijktijdig probeert te organiseren met de jaarlijkse 24 uurswedstrijd. De Australiërs kennen naast de 'gouden' Centuriontitel ook een 'zilveren' titel (50 mijl, ofwel 80 kilometer in 12 uur) en een 'bronzen' titel (40 kilometer in 6 uur).

American Centurion

In de Verenigde Staten is de titel American Centurion, of Centurion U.S.A., geïntroduceerd in 1967 door de Columbia Track Club. Gedurende bijna 20 jaar werd er een jaarlijkse wedstrijd georganiseerd in Colombia in Missouri, hoewel later uitgeweken werd naar plaatsen als San Diëgo. In 1983 werd de laatste wedstrijd gehouden en had men 48 American Centurions.

Sinds 2000 is de geëmigreerde Duitse wandelaar Ulrich Kamm samen met zijn vrouw Traudl de drijvende kracht achter de opnieuw opgerichte Centurions Club of America. Af en toe wordt er een specifieke wandelwedstrijd op de weg georganiseerd, maar de laatste jaren is het evenement meestal toegevoegd aan een hardloopwedstrijd. Zo zijn er wedstrijden gehouden in Golden, Colorado (in 2000, tussenstand 63 American Centurions) en sinds 2003 gelijktijdig met de Ultracentric 28 en 48 uurswedstrijden tijdens het Carnival in Grapevine, Texas.

New Zealand Centurion

De Nieuwzeelandse Centurions vormen slechts een kleine groep in de wereldwijde gemeenschap van Centurions. Er worden slechts af en toe baanwedstrijden gehouden en er zijn momenteel niet meer dan een handvol New Zealand Centurions.

In november 1998 werd de New Zealand Centurions Club opgericht en enkele jaren bestuurd door Dudley Harris tot hij het bestuur van de vereniging verliet. De vereniging had toen 14 leden. Onlangs heeft Philip Sharp gepoogd de vereniging nieuw leven in te blazen. Naast de Centuriontitel, kent de New Zealand Centurions Club ook een beloning voor het lopen van 100 kilometer binnen 14 uur en 30 minuten. In navolging van de Australische Centurions, denken de Nieuwzeelanders er ook over om naast de 'gouden' Centuriontitel (100 mijl in 24 uur) een 'zilveren' titel (50 mijl, ofwel 80 kilometer in 12 uur) en een 'bronzen' titel (40 kilometer in 6 uur) in te voeren. De vereniging organiseert zelf geen wedstrijden, maar haar leden of toekomstige leden doen mee aan evenementen van andere organisaties zoals de New Zealand Sri-Chinmoy marathon team.

Malaysian Centurion

De Malaysia Centurion Club is opgericht in Maleisië in 2001 en hield haar eerste 24 uurswedstrijd in augustus van dat jaar. Deze snelwandelwedstrijd leverde 11 nieuwe leden op. De volgende wedstrijd werd in augustus 2003 gehouden en leverde 12 succesvolle lopers op die de 100 mijl volbrachten binnen 24 uur. Dit bracht het totaal op 23 Maleisische Centurions uit 15 verschillende landen: immers, de organisator Khoo Chong Beng heeft hier vastgelegd dat iedere succesvolle loper een Centurionnummer krijgt ookal is het voor een tweede keer dat hij of zij deze prestatie levert. Dit is de enige Centurionvereniging die haar titels op deze wijze hanteert. Alle andere titels worden alleen bij de eerste maal dat men de 100 mijl binnen 24 uur volbrengt toegekend.



In 2005 kwamen er weer 12 titels bij namens Tsjechië, Spanje, Wit-Rusland, Frankrijk, Duitsland, Nederland, Australië, Maleisië en België. De Malaysia Centurion Club heeft daarmee zeker het meest internationale deelnemersveld van alle Centurionverenigingen. Dit is ongetwijfeld te danken aan de ruime overheidssteun waarmee bekende buitenlandse wandelaars financieel in de gelegenheid worden gesteld in Maleisië te komen lopen. Waar de eerste wedstrijden in de koelte van het Genting Highlands park werden gehouden, werd in augustus 2007 de wedstrijd in het centrum van Kuala Lumpur gehouden. Dat jaar haalden 5 lopers de 100 mijl, waarvan 3 uit Maleisië. Bij de dames werden de Keniaanse dames eerste, derde en vierde. Het totaal aantal titels stond daarmee op 40 in 2007.
De wedstrijd in Maleisië trekt over het algemeen een groot aantal deelnemers op de 24 uur en kent een uniek systeem van jurering: men kent geen diskwalificatie, maar wandelaars dienen als 'straf' een rondje extra te lopen, vergelijkbaar met bijvoorbeeld de straftijd bij de Nacht van Loon. Naast de 24 uurswedstrijd kent men ook de tweejaarlijkse Penang International 12 Hours.

Snelwandelen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Snelwandelen is een Olympische sport en onderdeel van de Atletiek. De afstanden die Olympisch worden gewandeld zijn de 20 km voor zowel de mannen als de vrouwen, en de 50 km voor de mannen. De 20 km voor vrouwen is Olympisch sinds de Spelen van 1992

Regels:
De bedoeling is zo snel mogelijk te wandelen, maar niet te rennen, waarbij (in tegenstelling tot hardlopen) het contact van minimaal één voet met de grond dient te worden gehouden. Daarnaast geldt de regel dat de knie van het standbeen vanaf het moment dat de voet de grond raakt, totdat deze recht onder het lichaam is, gestrekt moet zijn. Pas als het been recht onder het lichaam is mag de knie gebogen worden.

De officiële definitie volgens het KNAU Wedstrijdreglement luidt:

Artikel 230 Snelwandelen

Definitie

1. Snelwandelen is het zich voortbewegen door middel van stappen waarbij het contact met de grond, voor zover zichtbaar (met het menselijke oog), ononderbroken gehandhaafd blijft. Het voorste been moet gestrekt zijn (dat wil zeggen niet gebogen in de knie) vanaf het moment van het eerste contact met de grond tot het moment dat dit been zich in verticale stand bevindt.

Door deze regel, en omdat de pas zo veel mogelijk verlengd wordt door met de heupen te zwaaien, krijgen de snelwandelaars die specifieke snelwandelloop. Tijdens een snelwandelrace houden een aantal juryleden in de gaten of de atleten volgens de reglementen wandelen.

Als een jurylid een overtreding constateert kan hij twee dingen doen:

• Bij een overtreding op het randje kan hij een berisping of verwittiging geven door het tonen van een geel bordje met een teken. Bij verlies van bodemcontact is dat een golfje, bij een gebogen knie is dat een >. Een jurylid mag niet tweemaal dezelfde berisping geven aan dezelfde atleet.
• Als het jurylid al een berisping heeft gegeven of bij een zeer duidelijke overtreding kan hij een waarschuwing geven. Hij schrijft dan het startnummer van de atleet op. De atleet wordt op de hoogte gebracht door een bord langs het parcours waarop achter zijn startnummer en kruisje of rode cirkel staat. Een jurylid mag aan een atleet één waarschuwing geven.

Bij de derde waarschuwing wordt de atleet gediskwalificeerd. De chef snelwandeljury toont hem een rood bordje en hij moet de wedstrijd verlaten. Ook na de finish kan een atleet nog worden gediskwalificeerd. Het derde kruisje of de derde rode cirkel wordt pas op het bord gezet nadat de atleet uit de wedstrijd is gehaald.

Snelwandelraces worden meestal op een parcours gehouden waarbij de atleten meerdere rondes af moeten leggen. Op deze manier ziet de jury alle atleten in ieder geval een aantal keren langskomen. De mogelijkheid tot diskwalificatie leidt niet zelden tot emotionele taferelen. Berucht is bijvoorbeeld het geval van de atlete Jane Saville die in het zicht van een gouden medaille tijdens de Olympische Spelen van 2000 in Sydney voor haar thuispubliek de rode kaart kreeg voorgehouden.

De jurering leidt tot allerlei discussie. Atleten die op stilstaande videobeelden of foto's met beide voeten los van de grond blijken te zijn, krijgen niet altijd ook een waarschuwing. Met het menselijk oog is het namelijk niet gemakkelijk om dat "live" te zien, mede door de hoge pasfrequentie of het lopen in een groep. Het controleren van bodemcontact met elektronische middelen is echter niet ingevoerd. Reden hiervoor is dat dit het houden van snelwandelwedstrijden en het trainen op niveau heel duur zou maken. Bovendien moet altijd nog gekeken worden of de atleet bijvoorbeeld niet geduwd werd.

Afstanden

Er zijn, naast de Olympische disciplines, in principe vele afstanden die kunnen worden gewandeld. Dit kan gebeuren op de atletiekbaan, of op de weg. De Olympische nummers worden op de weg gehouden. De IAAF heeft aparte wereldrecords voor de 20 km op de weg en de 20 km op de baan. Voor vrouwen bestaan nog de onderdelen 10 km en 20 km op de baan. Bij de mannen bestaat naast de niet-Olympische 20 km op de baan, ook nog de 30 km op de weg. Om de baan- en wegafstanden te onderscheiden worden afstanden op de weg weergegeven met kilometers (bijvoorbeeld 20 km) en op de baan in meters (bijvoorbeeld 20.000 m)

 Beoefening

De beoefening van deze tak van sport gebeurt zowel in België als in Nederland in de marge. Er wordt binnen de atletiekverenigingen, enkele uitzonderingen daargelaten, nauwelijks aandacht aan besteed. Door dit gebrek aan traditie komen ook jeugdatleten zelden tot nooit in aanraking met het snelwandelen. In onze regio komt men vaak vanuit het (prestatie-)wandelen en niet vanuit de atletiek in het snelwandelen terecht. Hierdoor zijn wedstrijden op nationaal niveau vaak een voorspelbaar treffen van één of een aantal personen. Harold van Beek is in Nederland op de 20 km bijvoorbeeld sinds 1990 dertien maal nationaal kampioen geweest. Op de lijst met Nederlands kampioenen in de afgelopen 50 jaar prijken slechts 15 verschillende namen.